Gisteravond was de herdenkingsbijeenkomst in het Gemeentehuis van Diemen, en de jongerenraad was hierbij aanwezig. Naast dat we de eer hadden een mooi bloemstuk te mogen plaatsen, gaf onze voorzitter, Guy van Nifterik, ook een indrukwekkende speech. Deze is hieronder te lezen:

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik op een bankje aan de Amstel op een prachtige aprildag. Het is zo een dag die de geur van vrijheid op een adembenemende manier verspreidt. Ik zit stil bij mijn zekerheid en de vele kansen die zich voor mij bieden. Toch kijk ik, zoals mij is geleerd van de geschiedenis, oplettend tegen de toekomst. Hoe de boten nu voorbij varen, doen zij als nooit tevoren. Maar wie durft te zeggen dat zij over vijftig jaar nog zo vreedzaam gaan? In een vergelijking tussen het verleden en het heden vind ik elementen die zo lang nog niet zijn.

Jij kende misschien wel gelijksoortige dagen, maar die waren overdekt door donkere gedachtes en sombere voorspellingen. Jij ging wellicht naar school, maar waar ik ’s avonds met vrienden kan gaan gingen die van jou zonder dat jij het kwam te weten. Jij hoopte op een toekomst, ik denk aan een toekomst. Het zat eraan te komen, en liever had je het allemaal niet meegemaakt. De emoties die door je heen gingen mishandelden je als mens en maakten van jou wat je altijd bent geweest. De stempel van de oorlog was voor altijd op jou gedrukt.

Je stad wordt gebombardeerd. De straten waar ik nu doorheen loop ogen relatief nieuw. Slechts enkele mensen, zoals jij, kunnen relateren wat het ware verhaal van deze plek is. De anderen razen er doorheen en beseffen niet het misdrijf die de tijd nog moeilijk meesleept. Je vertelt mij over je familie. Er was maar één plicht: er het beste van maken. Volhouden, en soms zelfs vasthouden. En uit mijn trots druipen tranen van respect voor de manier waarop jij met je jonge geest jezelf in de onzekerheid hebt kunnen opbouwen.

De klok tikt door. Maar zo meteen zitten wij allen alles even stil. Nederland houdt anno 2018 één minuut over voor jou en je vrienden, voor iedereen die heeft gedaan dat deze minuut ons zo intiem verbindt. En ik vind dat de tijd onrecht uitschreeuwt, dat wij het nu over slechts een minuut hebben, waar jij het over vijf jaar hebt.Vergelijken is voor mij ingewikkeld, mij inleven des te meer. Maar opa, ik ben er trots op dat je je plicht hebt gedaan. Ik ben je dankbaar, je was erbij.

Opa,

Dankzij jou voel ik mij vandaag vrij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *